Ωροσκόπιο της Ελλάδας - Ο Ποσειδώνας
Συνεχίζοντας το ταξίδι μας προς τα όρια του ηλιακού μας συστήματος, ο επόμενος
πλανήτης που συναντάμε είναι ο Ποσειδώνας. Τουλάχιστον αυτό ισχύει τις περισσότερες
φορές γιατί ο Πλούτωνας λόγω της ασυνήθιστα έκκεντρης τροχιάς του μπορεί να βρεθεί,
για σχετικά μικρό διάστημα, πιο κοντά στον Ήλιο από τον Ποσειδώνα. Επίσης ο Ποσειδώνας
είναι ο τελευταίος από τους μεγάλους αέριους πλανήτες του ηλιακού μας συστήματος.
Τους προηγούμενους, Δία, Κρόνο και Ουρανό, τους έχουμε ήδη μελετήσει.
Ο Ποσειδώνας λοιπόν είναι γνωστός από την μυθολογία σαν ο θεός της θάλασσας.
Γιος του Κρόνου, έμεινε μαζί με τα αδέρφια του στο στομάχι του πατέρα τους μέχρι
να ελευθερωθούν από τον Δία, τον μικρότερο τους αδερφό. Στη συνέχεια τα αδέρφια
συνεργάστηκαν κι αφού νίκησαν του Τιτάνες μοιράστηκαν την εξουσία του κόσμου
και στον Ποσειδώνα δόθηκε το βασίλειο της θάλασσας. Ο Ποσειδώνας ήταν μάλλον
δυσαρεστημένος από την μοιρασιά αφού δεν μπόρεσε να δεχτεί την κυριαρχία
του Δία σαν αρχηγό των θεών και έδειχνε συχνά τη δυσαρέσκειά του αρνούμενος
να εκτελέσει τις εντολές του Δία ενώ αναφέρεται ότι συμμάχησε με άλλους θεούς
για να πάρουν την εξουσία από τον Δία. Τελικά βέβαια δεν τα κατάφεραν και ο Δίας
για τιμωρία τον έστειλε να δουλέψει στην υπηρεσία του θνητού βασιλιά της Τροίας
Λαομέδοντα. Εκεί που ο Ποσειδώνας έμοιαζε με τον αδερφό του Δία ήταν στο ερωτικό
πάθος και στην ροπή προς τις εξωσυζυγικές σχέσεις. Έτσι είχε πολυάριθμες ερωτικές
περιπέτειες και αντίστοιχους απογόνους οι περισσότεροι από τους οποίους ήταν ληστές
ή τέρατα που αντιμετώπισαν και νίκησαν μυθολογικοί ήρωες όπως ο Ηρακλής και
ο Θησέας. Ίσως ο πιο γνωστός απόγονος του Ποσειδώνα ήταν ο κύκλωπας Πολύφημος
που τυφλώθηκε από τον Οδυσσέα. Αυτοί οι κακοί απόγονοι που νικιόνται από θνητούς
ήρωες ίσως να δείχνουν τον φόβο των αρχαίων για τις τρικυμίες και τους κατακλυσμούς,
αποτέλεσμα της οργής του θαλασσινού θεού, αλλά και τον θρίαμβο τους πάνω στα
θαλασσινά στοιχεία, αποτέλεσμα της ναυτικής τους ικανότητας. Επίσης παρόλο που
ο Ποσειδώνας λατρευόταν σε όλη την ελληνική επικράτεια και υπήρχαν ναοί του σε
πολλά ακρωτήρια, δεν τουδόθηκε η προστασία καμιάς ελληνικής πόλης (είναι γνωστή
η διαμάχη του με την Αθηνά για την προστασία της Αθήνας), κάτι που δείχνει ότι οι
αρχαίοι ζητούσαν βέβαια την εύνοια του, κρατούσαν όμως παράλληλα τις αποστάσεις
από αυτόν.
Ας ξαναγυρίσουμε όμως στον πλανήτη Ποσειδώνα για να αναφέρουμε ότι έχει διάμετρο
περίπου 4 φορές μεγαλύτερη της γης, είναι σχεδόν ισομεγέθης με τον Ουρανό αλλά λόγω
της μεγαλύτερης απόστασης του από τον Ήλιο ολοκληρώνει μια περιστροφή κάθε
165 χρόνια περίπου δηλαδή σε σχεδόν διπλάσιο χρόνο από τον Ουρανό. Ο Ποσειδώνας
ανακαλύφθηκε το 1846 αλλά ουσιαστικά η ύπαρξη του είχε επιβεβαιωθεί πιο πριν αφού
μόνο έτσι μπορούσαν να εξηγηθούν ανωμαλίες στην τροχιά του Ουρανού. Ουσιαστικά
δηλαδή το 1846 οι αστρονόμοι είδαν αυτό που ήταν από πριν σίγουροι ότι υπάρχει.
Στην αστρολογία ο κάθε πλανήτης εκπροσωπεί ένα είδος ενέργειας και λέγεται ότι ένας
νέος πλανήτης εμφανίζεται όταν η ανθρωπότητα γίνεται ικανή να χειριστεί την ενέργεια του.
Με άλλα λόγια η ικανότητα των ανθρώπων να δουν έναν νέο πλανήτη συμβαδίζει με την
ικανότητα τους να αξιοποιήσουν την καινούργια ενέργεια που αυτός φέρνει. Άλλωστε είναι
παλιό αξίωμα ότι κανένα μυστικό δεν πρέπει να αποκαλύπτεται σε όποιον δεν είναι άξιος
να εκτιμήσει το μυστικό αυτό. Έχουμε ήδη πει από το προηγούμενο άρθρο ότι οι πλανήτες
πέρα από τον Κρόνο αναφέρονται στο ευρύτερο κοινωνικό πλαίσιο, πολύ πέρα από τα
στενά όρια του ατομικού μας εαυτού αλλά και του κοινωνικού μας περίγυρου.
Έτσι όταν ανακαλύφθηκε ο Ουρανός στα τέλη του 18ου αιώνα, η ανθρωπότητα ήταν
έτοιμη να αξιοποιήσει την ριζοσπαστική ενέργεια του και να προχωρήσει σε καινοτομίες
που έφεραν την άνθιση των επιστημών και την βιομηχανική επανάσταση. Οι καινούργιες
πηγές κέρδους έδωσαν τη δυνατότητα σε περισσότερους ανθρώπους να πλουτίσουν
ανατρέποντας τις παραδοσιακές δομές της κοινωνίας αλλά και δίνοντας την ελπίδα
σε όλους για ένα καλλίτερο αύριο. Όσοι είχαν γεννηθεί φτωχοί μπορούσαν να πιστέψουν
ότι δεν θα πεθάνουν φτωχοί. Παράλληλα βέβαια ο πυρετός του κέρδους και της κοινωνικής
ανέλιξης έκαναν περισσότερο έντονο το αίσθημα της αδικίας και της εκμετάλλευσης
ανθρώπου από άνθρωπο ενώ ταυτόχρονα γινόταν φανερό ότι η μοίρα του καθενός ήταν
στενά δεμένη με την μοίρα όλων αυτών με τους οποίους μοιράζεται τις ίδιες ανάγκες, υφίσταται
τις ίδιες αδικίες και έχει τις ίδιες προσδοκίες.
Σ’ ένα τυπικό παράδειγμα συγχρονικότητας, την εποχή που η παρουσία του Ποσειδώνα
αποδεικνυόταν με μαθηματικούς υπολογισμούς πρωτοεμφανιζόταν ο όρος «σοσιαλισμός»
ενώ την εποχή που οι αστρονόμοι είδαν πράγματι το νέο πλανήτη κυκλοφόρησε το
κομμουνιστικό μανιφέστο και ακολούθησε η εξέγερση του Παρισιού. Στη φύση κάθε δράση
φέρνει μια αντίδραση κι έτσι η πίστη στην ιδεατή σοσιαλιστική κοινωνία της πλήρους ισότητας
ήταν η απάντηση των αδικημένων στον καπιταλισμό που κυριαρχούσε σε Ευρώπη και Αμερική.
Αντίστοιχα και ο Ποσειδώνας αποτελεί το αντίβαρο του Ουρανό. Ο Ουρανός φέρνει την
καινούργια γνώση που ανατρέπει τα δεδομένα και διευρύνει τους ορίζοντες ενώ ο Ποσειδώνας
φέρνει την πίστη σ’ ένα ιδανικό που δεν είναι χειροπιαστό αλλά που μπορούμε να φανταστούμε
πως θα μπορούσε να είναι. Ο Ουρανός σπρώχνει τον άνθρωπο να ξεχωρίσει από το σύνολο
τραβώντας το δικό του δρόμο αφού γι’ αυτόν η ομοιότητα είναι κατάρα, ενώ ο Ποσειδώνας
ζητάει από τον άνθρωπο να ενωθεί με τους πάντες, να συμπεριλάβει τα πάντα.
Για να ολοκληρώσουμε την, χρήσιμη πιστεύω, ανασκόπηση του κλίματος που επικρατούσε
στο κόσμο μας την εποχή που ανακαλύφθηκε ο Ποσειδώνας, πρέπει επίσης να αναφέρουμε
το πνευματικό άνοιγμα της Δύσης προς την Ανατολή με τον ερχομό των πρώτων ινδών δασκάλων
στην Ευρώπη, την ίδρυση οργανώσεων όπως η Θεοσοφική Κοινότητα, αλλά και την αναβίωση
της αστρολογίας που ξύπναγε από την χειμερία της νάρκη. Αυτά μπορεί κάποιοι να τα θεωρούν
σαν ένδειξη πνευματικής ανάτασης και υπέρβασης ενώ άλλοι σαν ψευδαισθήσεις και αυταπάτες.
Έτσι κι αλλιώς και τα μεν και τα δε στην αστρολογία αντιπροσωπεύονται από τον Ποσειδώνα.
Ο Ποσειδώνας λοιπόν είναι ο πλανήτης που μας επιτρέπει να κατανοήσουμε χωρίς απαραίτητα
να δούμε, ακριβώς όπως η ανθρωπότητα διαπίστωσε την ύπαρξη του πρώτα έμμεσα μέσω
των διαταραχών στη τροχιά του Ουρανού και ύστερα τον είδε. Είναι επίσης ο πλανήτης
του ιδεαλισμού που μας κάνει να πιστέψουμε σε ιδανικά πέρα από τα στενά όρια της
αντίληψης μας. Θεωρείται η ανώτερη οκτάβα της Αφροδίτης κι έτσι αν η Αφροδίτη
αντιπροσωπεύει την προσωπική αγάπη που απαιτεί ανταπόδοση, ο Ποσειδώνας αποζητάει
την παγκόσμια αγάπη χωρίς προσωπικά οφέλη. Είναι λοιπόν ο πλανήτης που δείχνει αλτρουισμό.
Αυτό όμως που έχει η Αφροδίτη και λείπει από τον Ποσειδώνα είναι η ισορροπία. Έτσι κάτω
από την επίδραση του Ποσειδώνα μπορούμε εύκολα να χάσουμε επαφή με την πραγματικότητα,
φανατισμένοι σε μια ιδεολογία / πίστη που δεν οδηγεί πουθενά ή αναζητώντας έναν καλύτερο
κόσμο με ναρκωτικά, ποτό, ψυχοφάρμακα και κάθε άλλο εθισμό. Η επίδραση του Ποσειδώνα
είναι τόσο ευμετάβλητη όσο και το νερό, πότε γαλήνη και πότε φουρτούνα. Μπορεί να πάρει
όποιο σχήμα θέλουμε αλλά γλιστράει από τα χέρια μας όταν πάμε να το πιάσουμε. Η θέση
του Ποσειδώνα σ’έναν αστρολογικό χάρτη δείχνει τον τομέα της ζωής μας όπου δεν θέλουμε
να δεχτούμε τους περιορισμούς του πραγματικού κόσμου και αναζητάμε κάτι το ιδανικό.
Φυσικά για να καταφέρουμε κάτι τέτοιο πρέπει να ξεπεράσουμε τα στενά όρια του ατομικού μας
εγώ που φτάνει μέχρι τον Κρόνο. Διαφορετικά η θέση όλων των μακρινών πλανητών θα μας δείξει
απλά που βιώνουμε την συλλογική μοίρα της γενιάς μας και συγκεκριμένα για τον Ποσειδώνα
που προσπαθούμε ίσως να αποποιηθούμε τις ατομικές μας ευθύνες αφήνοντας πνευματικές
οργανώσεις, θρησκευτικά κινήματα κλπ. να αποφασίζουν για εμάς.
Στην πολιτική αστρολογία ο Ποσειδώνας συμβολίζει τα ιδανικά μιας κοινωνίας και την
προσπάθεια της να φτάσει στην εξιδανικευμένη μορφή λειτουργίας, έστω κι αν αυτό
αποτελεί ουτοπία. Έτσι συνδέεται με τις ανατροπές ή τις προσπάθειες ανατροπής που
μια κοινωνία βιώνει καθώς επίσης και με την σχετική σύγχυση, τα μεγάλα οράματα και
τις ψευδαισθήσεις που συχνά ακολουθούν τέτοιες κινήσεις. Επίσης στα πλαίσια
της εξιδανίκευσης αλλά και της ψευδαίσθησης περιλαμβάνονται οι τέχνες, η αίγλη του έθνους
αλλά και η εικόνα που προσπαθεί να χτίσει. Τέλος λόγω της αρχαίας σύνδεσης του Ποσειδώνα
με το υγρό στοιχείο, όχι μόνο τη θάλασσα αλλά και τα υπόγεια νερά, θεωρείται ότι ελέγχει
και το πετρέλαιο.
Για να δούμε τώρα το ωροσκόπιο της Ελλάδας , ο Ποσειδώνας βρίσκεται στον Αιγόκερω
και τον ένατο οίκο. Επίσης ο Ποσειδώνας κυβερνάει τον ενδέκατο οίκο αφού οι Ιχθύς
βρίσκονται στην ακμή του οίκου αυτού.
Για το ζώδιο του Αιγόκερου μιλήσαμε όταν εξετάζαμε τον Δία που επίσης βρίσκεται
στο ζώδιο αυτό ενώ για τον ένατο οίκο είχαμε μιλήσει όταν εξετάζαμε τον Κρόνο που κυβερνάει
τον οίκο αυτό στο ωροσκόπιο της Ελλάδας. Επίσης για τον ενδέκατο οίκο μιλήσαμε εξετάζοντας
την Αφροδίτη αφού ο πλανήτης αυτός βρίσκεται στον ενδέκατο οίκο και τους Ιχθύς,
άρα λειτουργεί κάτω από την επίδραση του Ποσειδώνα.
Ας επαναλάβουμε εδώ ότι το ζώδιο του Αιγόκερου βρίσκεται στην εποχή του χρόνου όπου
το ατομικό εγώ ψάχνει τρόπο να εκφραστεί αποκτώντας εγκόσμια δύναμη. Είναι η δύναμη
να δρα κάποιος σύμφωνα με την εσωτερική του φύση ή αλλιώς να ταυτίσει την φύση αυτή
με την δημόσια εικόνα του. Με την έννοια αυτή είναι μια δύναμη που συμβολίζει ελευθερία
από προσποιήσεις, ενοχές και την γνώμη των άλλων. Για να τα καταφέρει ο Αιγόκερως διαθέτει
πειθαρχία, υπομονή, πρακτικό πνεύμα και εμπιστοσύνη στον εαυτό του. Αυτά είναι τα μόνα
που χρειάζεται αφού αρκεί να τα έχει καλά με τον εαυτό του για να συνεχίσει τον δρόμο του
και να χτίσει μια δημόσια εικόνα που θα εκφράζει τις αξίες και τα ιδανικά του.
Στην πολιτική αστρολογία ο ένατος οίκος συμβολίζει τις σχέσεις με άλλες χώρες και τα μέσα
επικοινωνίας μαζί τους. Επίσης δείχνει την φιλοσοφία, την θρησκεία και την ανώτερη εκπαίδευση
σαν περιοχές διεύρυνσης της γνώσης και του πνεύματος. Η νομοθεσία και τα νομοθετικά
σώματα είναι μέρος του οίκου αυτού σαν αντιπροσωπευτικά των κοινά αποδεκτών αξιών
της κοινωνίας. Τέλος ο ενδέκατος οίκος είναι η περιοχή του νομοθετικού σώματος (κοινοβουλίου),
της τοπικής διοίκησης, των φιλικών ξένων κρατών αλλά και των ελπίδων, φιλοδοξιών και ιδανικών
του έθνους.
Από την θέση του Ποσειδώνα στο ωροσκόπιο της Ελλάδας μπορούμε να διακρίνουμε
την προσπάθεια αυτού του έθνους να αναζητήσει το ιδανικό του στον τομέα της φιλοσοφίας,
της διεύρυνσης της γνώσης και του πνεύματος. Η θέση αυτή είναι επίσης χαρακτηριστική
του ισχυρού θρησκευτικού ένστικτου του λαού αλλά και του ρόλου που έχει παίξει η θρησκεία
στην πορεία του τόπου. Αυτές είναι ιδιότητες που προβάλουμε προς τα έξω θεωρώντας ότι
μας διαφοροποιούν από τους άλλους λαούς και ότι είναι τα δυνατά μας σημεία για να πετύχουμε
την αναγνώριση των άλλων. Ακόμα είναι οι τομείς όπου δύσκολα μπορούμε να συμβιβαστούμε
με τις κατεστημένες ιδέες, προσπαθώντας να αγγίξουμε το απόλυτο. Βέβαια μπορεί συχνά
να φαινόμαστε ουτοπιστές ή ανεδαφικοί ιδεολόγοι αν και η επίδραση του Κρόνου (κυβερνήτη
του Αιγόκερου) προσθέτει ένα πρακτικό πνεύμα και μας κρατάει σε επαφή με την πραγματικότητα.
Ακόμα αυτή η επίδραση συστήνει την υπομονή, μεθοδικότητα και την εμπιστοσύνη στον εαυτό μας
που πρέπει να μας χαρακτηρίζει προκειμένου να είμαστε αποτελεσματικοί στην έκφραση
των ιδεών μας. Άλλωστε πάντα υπάρχει ο κίνδυνος να παρασυρθούμε από μεγάλα οράματα
και ιδεολογίες, να φανατιστούμε υποστηρίζοντας την αλήθεια που πιστεύουμε και να
παραμυθιαστούμε από την υποτιθέμενη ανωτερότητα των ιδεών μας.
Όπως έχει αναφερθεί σε παλιότερα άρθρα οι κύκλοι των μακρινών πλανήτων αντιστοιχούν
στη κυκλική εξέλιξη της ιστορίας μας. Σαν κύκλος δυο πλανητών θεωρείται το διάστημα
από τη μία σύνοδο τους μέχρι την επόμενη σύνοδο και στο ενδιάμεσο διάστημα, καθώς
ο πιο γρήγορος πλανήτης απομακρύνεται και στη συνέχεια προσεγγίζει τον πιο αργό πλανήτη,
η σχέση τους περνάει από τα στάδια της αναζήτησης, ανάπτυξης, σύγκρουσης, ωρίμανσης
και διάδοσης του νέου που κάθε κύκλος φέρνει. Από τα ίδια στάδια περνάει η εξέλιξη κοινωνιών,
ιδεολογιών, τεχνολογιών κλπ.
Ιδιαίτερο ενδιαφέρον παρουσιάζει ημελέτη του κύκλου Ποσειδώνα – Ουρανού που διαρκεί
172 χρόνια περίπου. Η αλληλεπίδραση των δύο αυτών πλανητών, τόσο αντίθετων μεταξύ τους,
αντιπροσωπεύει την σύγκρουση μεταξύ ανατολής και δύσης σε ιδεολογικό / πολιτικό
επίπεδο και η προηγούμενη σύνοδο τους έγινε το 1821 και μάλιστα για την ακρίβεια
στις 21 Μαρτίου 1821, λίγες μόλις μέρες πριν την επίσημη έναρξη της ελληνικής επανάστασης.
Είναι επίσης χαρακτηριστικό ότι την χρονιά εκείνη πέθανε ο Ναπολέοντας κλείνοντας έτσι
ένα μεγάλο κεφάλαιο της ευρωπαϊκής ιστορίας. Η περίοδος που ξεκίνησε τότε, ολοκληρώθηκε
το 1992-3 με την επόμενη σύνοδο Ποσειδώνα – Ουρανού που βέβαια συνέπεσε με την διάλυση
των ευρωπαϊκών κομουνιστικών κρατών και την εξαγγελία της «νέας τάξης πραγμάτων»
από πλευράς Ηνωμένων Πολιτειών. Σε τοπικό επίπεδο ο κύκλος αυτός ουσιαστικά συμπίπτει
με το σύνολο σχεδόν της νεότερης ιστορίας του ελληνικού κράτους, που όπως έχουμε πει
θα εξετάσουμε αργότερα με τις διελεύσεις των πλανητών. Προς το παρών αρκεί
να συνειδητοποιήσουμε ότι έχουμε αλλάξει σελίδα και πλέον ένας καινούργιος κύκλος
έχει αρχίσει όπου κι εμείς, μαζί με τον υπόλοιπο κόσμο, νοιώθουμε το καινούργιο
που ανοίγεται μπροστά μας χωρίς ίσως ακόμα να μπορούμε να του δώσουμε συγκεκριμένο
σχήμα και μορφή. Αξίζει επίσης να αναφερθεί ότι οι δύο αυτές σύνοδοι έγιναν στο ζώδιο του
Αιγόκερου δείχνονταν ότι το κεντρικό θέμα της περιόδου που διανύουμε είναι
η οργάνωση της κοινωνίας και ο ανταγωνισμός για την κατάκτηση της εξουσίας.
Ένας άλλος ενδιαφέρων κύκλος είναι αυτός του Ποσειδώνα – Κρόνου που διαρκεί 37 περίπου
χρόνια. Η αλληλεπίδραση τους αντιπροσωπεύει την σύγκρουση μεταξύ του κατεστημένου
και του οράματος ενός διαφορετικού κόσμου. Στα πλαίσια της κίνησης των πλανητών
αυτών διαλύεται οτιδήποτε έχει στραβά παγιωθεί και πλέον αποτελεί τροχοπέδη στην εξέλιξη.
Για την εποχή που εξετάζουμε, η προηγούμενη σύνοδος των πλανητών αυτών έγινε
το 1809 στο ζώδιο Τοξότη. Την χρονιά εκείνη οι Άγγλοι καταλάμβαναν τα Επτάνησα,
μια κίνηση που ίσως άλλαξε τις ισορροπίες στην περιοχή και έστειλε τον Καποδίστρια
στη Ρωσία, παράλληλα με τις επαναστατικές εστίες που διατηρούνταν σε αρκετές περιοχές
της Ελλάδας και τη διπλωματική προσπάθεια που βρισκόταν σε εξέλιξη σε διεθνές επίπεδο.
Η αντίθεση των πλανητών έγινε το 1827 με τον Καποδίστρια να ανακηρύσσεται πρώτος
κυβερνήτης του ελληνικού κράτους από την τρίτη εθνοσυνέλευση. Τέλος ο κύκλος έκλεισε
το 1846 με την Ελλάδα να διαθέτει πια συνταγματικό πολίτευμα και τον Ι. Κωλέττη πρώτο
εκλεγμένο πρωθυπουργό.
Εδώ όμως ολοκληρώνουμε την μελέτη του Ποσειδώνα. Στο επόμενο άρθρο θα ασχοληθούμε
με τον τελευταίο πλανήτη του ηλιακού μας συστήματος,τον Πλούτωνα.
Δημήτρης Αντωνιάδης
Φεβρουάριος 2006
Αρχική Σελίδα | Αστρολογία | Σύμβολα Sabian | Ταρό |
Συχνές Ερωτήσεις | Χρήσιμα Links | Επικοινωνία |