Ο Ερημίτης
Περιγραφή της Κάρτας
Συνεχίζοντας το ταξίδι του Τρελού στα μεγάλα αρκάνα ή αλλιώς
στους θριάμβους του Ταρό, συναντάμε στην κάρτα με το νούμερο
εννέα (IX), τον Ερημίτη. Στην κάρτα αυτή βλέπουμε έναν ηλικιωμένο
άντρα ντυμένο με τα ρούχα των μοναχών να κρατάει ψηλά με το
ένα του χέρι ένα φανάρι και με το άλλο ένα ραβδί. Μια μορφή
που θυμίζει τον Διογένη, αρχαίο φιλόσοφο από τις Συρακούσες,
που με το φανάρι του αναζητούσε κάποιον δίκαιο άνθρωπο.
Δανειστήκαμε την κάρτα αυτή από το Ταρό της Πράγας
(Prague Tarot) όπου οι μορφές του Ταρό συνδυάζονται
με διάφορα αξιοθέατα της πόλης δημιουργώντας ένα μίγμα
καρτών του Ταρό και τουριστικών postcards. Όσοι έχετε επισκεφτεί
την πόλη της Πράγας ίσως έχετε δει το Ταρό αυτό να πουλιέται στα
μαγαζιά τουριστικών ειδών και μάλλον θα αναγνωρίζετε, στη κάρτα
που διαλέξαμε, το διάσημο «δρόμο των αλχημιστών» στο κάστρο
της πόλης.
Στη συγκεκριμένη κάρτα οι διαφορές μεταξύ των πολλών εκδοχών του Ταρό είναι μάλλον
μικρές αφού η συντριπτική τους πλειοψηφία απεικονίζει έναν ηλικιωμένο άντρα να κρατάει
ένα αναμμένο φανάρι. Μία ενδιαφέρουσα εξαίρεση είναι το pagan tarot που δείχνει μια νέα
γυναίκα να κάθεται μόνη σ’ ένα γραφείο φορτωμένο με χαρτιά (μια σύγχρονη μορφή
της ερημιάς), αλλά, ως συνήθως, προτιμήσαμε εδώ την παραδοσιακή εκδοχή.
Οι μικρές διαφορές που συναντιόνται στην κάρτα αυτή αφορούν το φανάρι που
σε κάποια Ταρο βρίσκεται κάπως σκεπασμένο από το ρούχο δείχνοντας ότι η γνώση
δεν πρέπει να αποκαλύπτεται σε όλους, ενώ αντίθετα στη κάρτα που διαλέξαμε το φανάρι
είναι σηκωμένο ψηλά, κάτι που, όπως ο Waite προτείνει, δείχνει ότι ο Ερημίτης δεν είναι απλά
ο αναζητητής αλλά ο θριαμβευτής που επιδεικνύει τον θρίαμβο του. Επίσης το χρώμα
των ρούχων αλλάζει με πιο συνηθισμένα το λευκό της αγνότητας και το κόκκινο-μπλε
που δείχνει συνδυασμό του ανθρώπινου πάθους και ανώτερης πνευματικότητας.
Στην κάρτα μας το ρούχο είναι κόκκινο που δείχνει ότι το πνεύμα της αναμμένης φλόγας
φιλτράρεται από την ανθρώπινη διάσταση για να φτάσει στον κόσμο μας σε κατανοητή
μορφή. Ο Ερημίτης βρίσκεται σε κίνηση επιθυμώντας να φωτίσει όσο περισσότερο
σκοτάδι μπορεί αφού το ανήσυχο μυαλό του αναζητάει συνεχώς καινούργια γνώση.
Έχει ένα ραβδί να τον βοηθάει στην κίνηση του. Είναι το ίδιο ραβδί που κράταγαν ο Τρελός
και ο Μάγος μόνο που τώρα πατάει στο έδαφος και κρατάει τον Ερημίτη σε επαφή με τη γη.
Επίσης ενώ συνήθως ο Ερημίτης βρίσκεται, όπως αναμένεται βέβαια, σε κάποια ερημιά,
η κάρτα μας τον δείχνει στον πολυσύχναστο πια δρόμο των αλχημιστών. Αυτό έχει μια
τουριστική διάσταση όπως ήδη είπαμε αλλά είναι και μια σαφής αναφορά στην
παρεξηγημένη στις μέρες μας τέχνη της αλχημείας που εκτός από πρόδρομο των
σύγχρονων επιστημών αποτέλεσε το απόσταγμα της αρχαίας σοφίας για την εργασία
πάνω στον εαυτό, όπου η εσωτερική ουσία εξελίσσεται παράλληλα με την μεταβολή
των εξωτερικών ουσιών και περνώντας από τα ίδια στάδια της αποσύνθεσης, διαχωρισμού,
διάλυσης, καθαρισμού, σύνθεσης κλπ. Η Σελήνη στον ουρανό είναι σε φάση γέμισης,
δηλαδή στο στάδιο της ανάπτυξης, ευνοϊκή προϋπόθεση για την επιτυχία της αλχημιστικής
πράξης.
Μια σημαντική διαφορά που συναντιέται στις πρώτες σειρές Ταρό είναι η αλλαγή του
φαναριού με κλεψύδρα και η συσχέτιση της κάρτας όχι με την εσωτερική αναζήτηση αλλά
με τον Χρόνο. Αλλά και στη κάρτα που διαλέξαμε το φως στο φανάρι έχει το σχήμα κλεψύδρας.
Μπορούμε να δικαιολογήσουμε αυτή τη συσχέτιση αφού ο ήρωας μας έχοντας ζήσει
την εμπειρία των Εραστών, το θρίαμβο του Άρματος και αφού έφτασε να ισορροπήσει
παρελθόν και μέλλον στη Δικαιοσύνη, πλέον προσεγγίζει το μέσο των μεγάλων αρκάνα
και ο χρόνος αρχίζει να μετράει αντίστροφα γι’αυτόν. Στις κάρτες που ακολουθούν
θα κληθεί να προχωρήσει σε εσωτερική κάθαρση και συνεπώς θα πρέπει να αρχίσει
να στρέφεται προς τα μέσα ακολουθώντας το παράδειγμα του Ερημίτη.
Συμβολισμός
Ο Ερημίτης είναι το αρχέτυπο του Γέρου Σοφού, χαρακτηριστική φιγούρα σε μύθους
και παραμύθια που εμφανίζεται για να βγάλει τον ήρωα από το αδιέξοδο δίνοντας του
την σοφή συμβουλή και δείχνοντας του έτσι έναν δρόμο που δεν είχε δει προηγουμένως.
Για τον σκοπό αυτό δεν χρειάζεται την εξουσία του Ιεροφάντη ούτε έχει ανάγκη να επιδεικνύει
την ζυγαριά και το σπαθί της Δικαιοσύνης αφού ο ρόλος του είναι καθαρά συμβουλευτικός
και ο δρόμος που δείχνει, προς της αναζήτηση του εσωτερικού εαυτού, είναι δρόμος
που δεν μπορεί κανείς να πάρει εξαναγκαστικά. Επίσης η γνώση που πρεσβεύει
δεν μπορεί να βρεθεί στα βιβλία αφού είναι καθαρά βιωματική και αποτέλεσμα
της εσωτερικής αναζήτησης.
Ζώντας στις σύγχρονες κοινωνίες του κατακλυσμού των πληροφοριών και της θεοποίησης
της επικοινωνίας έχουμε μάθει να αποζητάμε την ενημέρωση αντί για τη γνώση και
τον συμβιβασμό στο κοινωνικά αποδεχτό αντί για την προσωπική αναζήτηση. Έτσι
ακολουθούμε μηχανικά την καθημερινή μας ρουτίνα στοιβαζόμενοι σε δρόμους και
μέσα μεταφοράς στις ώρες αιχμής, εκτελούμε την εργασία μας που συνήθως πολύ
απέχει από την έκφραση της δημιουργικότητας μας και όταν γυρνάμε σπίτι καταφεύγουμε
στην τηλεόραση ή και στο διαδίκτυο πλέον, έτσι ώστε να αποφύγουμε πάση θυσία
να νοιώσουμε μόνοι. Ωστόσο συχνά διαπιστώνουμε ότι η ζωή μας δεν έχει νόημα, ότι
η εκπλήρωση των εφήμερων επιθυμιών μας δεν μας γεμίζει, ότι θα πρέπει να υπάρχει
κάποιος άλλος λόγος για τον οποίο ήρθαμε στον κόσμο. Άλλα ακόμα και τότε
καταφεύγουμε σε ότι η κοινωνία αυτή έχει να μας δώσει. Έτσι συμμετέχουμε
σε ομαδικές θεραπείες χορευτικής έκφρασης, διαλογισμού, μαθημάτων γιόγκα,
ανάγνωσης της βίβλου κλπ αναζητώντας ανθρώπους με κοινά ενδιαφέροντα προκειμένου
να μοιραστούμε τις εμπειρίες και τις ανησυχίες μας και να νοιώσουμε καλύτερα
γνωρίζοντας ότι δεν είμαστε μόνοι. Ωστόσο εξακολουθούμε να ψάχνουμε τη λύση
έξω από μας. Εδώ ο Ερημίτης έρχεται να μας δείξει ένα δρόμο διαφορετικό και με
την προσωπική του εμπειρία να μας κάνει να δούμε ότι μόνο ο δρόμος της αυτογνωσίας
μπορεί να βγάλει τον άνθρωπο από τα αδιέξοδα του. Μέχρι τώρα στο Ταρό ήρθαμε
σε επαφή με τον κόσμο της ύλης του Αυτοκράτορα, την έτοιμης γνώσης του Ιεροφάντη,
των ενστίκτων των Εραστών και τον κόσμο των φιλοδοξιών του Άρματος.
Όλα αυτά εκπλήρωσαν τον σκοπό τους αλλά, έχοντας φτάσει πια στο τέλος του πρώτου
μισού των μεγάλων αρκάνα ή αλλιώς έχοντας ολοκληρώσει το μισό ταξίδι, οφείλουμε
να στραφούμε προς τα μέσα και να αναγνωρίσουμε την κρυμμένη ουσία μας που
περιμένει τις δικές μας συνειδητές προσπάθειες ώστε να αναπτυχθεί. Σαν λύση στο
αδιέξοδο που βρισκόμαστε, ο Ερημίτης προτείνει την ξεχασμένη τέχνη της απομόνωσης
αντί αυτού που κατ’ ευφημισμό ονομάζουμε κοινωνικότητα έτσι ώστε να ξεκινήσουμε
την επώδυνη διαδικασία του «γνώθι σ’ εαυτόν» που είναι μονόδρομος προκειμένου
να αποκτήσει νόημα η ζωή μας. Ο άνθρωπος είναι «ον κοινωνικό» αλλά οι ουσιαστικές
κοινωνικές σχέσεις χτίζονται μόνο από ανθρώπους που έχουν αναγνωρίσει την
ατομικότητα τους και έχουν δουλέψει για την ολοκλήρωση τους σαν αυτόνομα άτομα.
Φυσικά τα παραπάνω δεν είναι ένα κάλεσμα για να παρατήσουμε τα πάντα και να
πάρουμε τα βουνά, ούτε να κάτσουμε στη μέση του δρόμου σε στάση διαλογισμού
απαγγέλλοντας μάντρας. Η ενέργεια του Ερημίτη είναι αρχετυπική και συνεπώς δεν
μπορούμε ούτε να περιμένουμε να συναντήσουμε κάποιον που θα ενσαρκώνει 100%
αυτή την ενέργεια αλλά ούτε και να προσπαθήσουμε να ταυτιστούμε εμείς με το
αρχέτυπο αυτό. Ο Ερημίτης δεν αποτελεί παρά ένα στάδιο στο ταξίδι μας, που αν
το περάσουμε με επιτυχία θα μπορέσουμε να συνεχίσουμε έχοντας αποκτήσει σημαντικά
εφόδια όπως είναι η αυτάρκεια του να είναι κανείς απλά με τον εαυτό του, η ανάδειξη
του πραγματικού εαυτού μας σε κεντρικό άξονα γύρω από τον οποίο διαμορφώνεται
η ζωή μας και το σταμάτημα της προβολής στους ανθρώπους που συναναστρεφόμαστε
των αδυναμιών μας που δεν θέλουμε να αναγνωρίσουμε και των δυνατοτήτων που δεν
τολμάμε να πιστέψουμε ότι έχουμε. Αυτά μπορεί να ακούγονται κάπως εγωιστικά αλλά
ας μην ξεχνάμε ότι μιλάμε για τον πραγματικό εαυτό κι όχι για τα χαρακτηριστικά,
τις συμπεριφορές και τα προσωπεία που έχουμε υιοθετήσει στα πλαίσια των
κοινωνικών μας συναναστροφών. Επίσης ας μην ξεχνάμε ότι η ανάπτυξη
της πραγματικής μας ουσίας είναι η μεγαλύτερη προσφορά που μπορούμε να
κάνουμε στην κοινωνία. Αντίθετα αν δεν περάσουμε το στάδιο του Ερημίτη με
επιτυχία τότε είτε θα αγνοήσουμε το μήνυμα του συνεχίζοντας την γεμάτη σύγχυση
ζωή μας, είτε θα προσπαθήσουμε να καταπνίξουμε πάθη, επιθυμίες, ορμές και
ένστικτα επιδιώκοντας να ζήσουμε σύμφωνα μ’ ένα πρότυπο που ούτε μας ταιριάζει
αλλά ούτε και πρόκειται να δώσει στη ζωή μας το νόημα που ζητάμε.
Η κάρτα του Ερημίτη έχει το νούμερο εννιά. Το εννιά είναι το τελευταίο μονοψήφιο
νούμερο, ουσιαστικά το μεγαλύτερο «αυτόνομο» νούμερο αφού, τουλάχιστον
στα αραβικά ψηφία που χρησιμοποιούμε, όλα τα επόμενα αποτελούν σύνθεση
των προηγουμένων. Μπορούμε λοιπόν να πούμε ότι αντιπροσωπεύει το τελευταίο
στάδιο που μπορεί να φτάσει ένας άνθρωπος μόνος του. Ακόμα το εννιά είναι
το νούμερο που συμβολίζει την κυοφορία για έναν άνθρωπο, το διάστημα της
προετοιμασίας ώστε να δημιουργηθεί ένας καινούργιος άνθρωπος. Επίσης το εννιά
είναι το μονοψήφιο νούμερο στο οποίο καταλήγει το άθροισμα όλων των μονοψήφιων
αριθμών (1+2+3+4+5+6+7+8+9=45 και 4+5=9) αλλά επίσης το εννιά έχει μία ακόμα
παράξενη ιδιότητα: το άθροισμα των ψηφίων οποιουδήποτε πολλαπλασίου του
καταλήγει πάντα σε εννιά. Για παράδειγμα 9 x 48 = 432 και 4+3+2=9. Δίκαια λοιπόν
επιλέχτηκε το εννιά να αντιπροσωπεύσει το ταξίδι της επιστροφής στον εαυτό.
Στο Καββαλιστικό Δέντρο της Ζωής ο Ερημίτης συνδέει την τέταρτη σφαίρα
του Ελέους (Chesed) με την έκτη του Κάλλους (Tiphareth). Όπως έχουμε πει
η σφαίρα του Ελέους είναι η τελευταία που συναντάει κανείς, καθώς ανεβαίνει το
Δέντρο και πριν διασχίσει την άβυσσο της Γνώσης και φτάσει στην ανώτερη τριάδα.
Είναι λοιπόν το τελευταίο στάδιο της εξέλιξης στο γήινο επίπεδο. Φυσικά οι λίγοι
που φτάνουν στο στάδιο αυτό ξεχωρίζουν από τα χαρακτηριστικά της προσφοράς,
γενναιοδωρίας, συμπόνιας και πίστης. Όσο για τη σφαίρα του Κάλους που όπως
έχουμε πει συμπεριλαμβάνει τις έννοιες της αρμονίας & ισορροπίας, βρίσκεται στο
κέντρο του Δέντρου συμβολίζοντας τον εσωτερικό πυρήνα του εαυτού μας.
Έτσι ο δρόμος του Ερημίτη είναι ο δρόμος της εσωτερικής σοφίας και διδασκαλίας
που ακολουθώντας τον μπορούμε να φτάσουμε στο κέντρο της ύπαρξης μας
αλλά και, ξεκινώντας από το κέντρο αυτό, μπορούμε να εξελιχτούμε μέχρι το
ανώτερο στάδιο που ένας άνθρωπος μπορεί μόνος του να φτάσει.
Ερμηνεία
Όταν συναντάμε τον Ερημίτη σε όρθια θέση μπορούμε να συμπεράνουμε ότι είναι
ώρα για απομόνωση και εσωτερική αναζήτηση. Χρειάζεται να περάσουμε αρκετό χρόνο
με τον εαυτό μας ώστε να κατανοήσουμε από πού ερχόμαστε και προς τα που πηγαίνουμε.
Μπορεί σε κάποιους να φαίνεται δυσάρεστο αφού συχνά προτιμάμε να ξεχνιόμαστε
στις επιφανειακές κοινωνικές σχέσεις, κουκουλώνοντας έτσι τα σημαντικά θέματα
της ζωής μας. Ωστόσο έτσι δεν οδηγούμαστε πουθενά αφού απλά επαναλαμβάνουμε
τα ίδια λάθη και εισπράττουμε τα ίδια ανεπιθύμητα αποτελέσματα. Ο Ερημίτης λοιπόν
μας δείχνει το διόλου δημοφιλές μονοπάτι της εσωτερικής ανάπτυξης σαν απαραίτητη
προϋπόθεση για να εξελιχτούμε στη ζωή μας. Ακόμα ο Ερημίτης μπορεί να δείξει και
κάποιον άνθρωπο που έχει το ρόλο του δασκάλου στη ζωή μας. Οπότε ας έχουμε
το νου μας μήπως κάποιος γνωστός μας προσπαθεί να μας πει κάτι και εμείς
δεν δίνουμε σημασία.
Ο Ερημίτης σε ανάποδη θέση μπορεί να δείξει είτε ότι είμαστε τόσο πολυάσχολοι
που δεν έχουμε καθόλου χρόνο για περισυλλογή είτε ότι η περίοδος της απομόνωσης
πρέπει να τελειώσει και να σταματήσουμε να κρυβόμαστε από τους άλλους. Ακόμα
μπορεί να δείξει έλλειψη ωριμότητας και τυχοδιωκτική διάθεση. Δεν θα ήταν άσχημη
συμβουλή να επιστρέψουμε στη κάρτα της Δικαιοσύνης ώστε να αναλάβουμε την ευθύνη
των πράξεων μας.
Δημήτρης Αντωνιάδης
Φεβρουάριος 2006
Αρχική Σελίδα | Αστρολογία | Σύμβολα Sabian | Ταρό |
Συχνές Ερωτήσεις | Χρήσιμα Links | Επικοινωνία |