Βασικές Έννοιες Αστρολογίας 

Για να γίνει συστηματική η μελέτη της αστρολογίας χρειάζεται να οριστούν κάποιες βασικές έννοιες. Ο Ήλιος λοιπόν, η Σελήνη και οι πλανήτες διασχίζουν στη πορεία τους γύρω από τη γη κάποιους σχηματισμούς αστεριών που αργότερα ονομάστηκαν αστερισμοί. Κάποιοι από τους αστερισμούς αυτούς φαίνεται να είχαν κοινό όνομα στους αρχαίους λαούς, σε Αίγυπτο, Βαβυλώνα και Ελλάδα όπου κυρίως αναπτύχθηκε η αστρολογία που γνωρίζουμε σήμερα, ενώ άλλοι με λιγότερο προφανή σχήματα πιθανότατα είχαν διαφορετικά ονόματα. Οι σημερινές ονομασίες των αστερισμών προέρχονται από τον Πτολεμαίο που τον 2^ο μ.Χ. αιώνα έγραψε την Τετράβιβλο του η οποία αποτελεί μια σύνθεση των μέχρι τότε γνώσεων από τη μελέτη των άστρων. Θα πρέπει να είναι ξεκάθαρο ότι η αστερισμοί αποτελούν ομάδες άστρων μόνο από την οπτική γωνία με την οποία εμείς αντικρίζουμε το σύμπαν αφού στην πραγματικότητα τα άστρα ενός αστερισμού δεν έχουν καμιά σχέση μεταξύ τους και οι αποστάσεις που τα χωρίζουν είναι χαώδεις. Οι αστερισμοί λοιπόν δεν είναι παρά φαινομενικοί σχηματισμοί και θα μπορούσαν κάλλιστα να μην είναι δώδεκα αλλά οποιοσδήποτε άλλoς αριθμός. Γιατί όμως ορίστηκαν δώδεκα αστερισμοί; Για τον ίδιο λόγο που οι αρχαίοι Έλληνες τοποθέτησαν στον Όλυμπο δώδεκα Θεούς, ο Ηρακλής έκανε δώδεκα άθλους, ο Χριστός είχε δώδεκα αποστόλους, ο χρόνος έχει δώδεκα μήνες, η ημέρα έχει (κατά μέσο όρο) δώδεκα ώρες και άλλες δώδεκα η νύχτα κλπ. Είναι παλιό πιστεύω ότι ο αριθμός δώδεκα ολοκληρώνει τον κύκλο. Ίσως επειδή αποτελεί το γινόμενο του τρία με το τέσσερα δηλαδή των βασικών γεωμετρικών σχημάτων τρίγωνο και τετράγωνο. Δεν είναι άλλωστε τυχαίο ότι, παρόλο που σήμερα ακολουθούμε το δεκαδικό σύστημα στην αριθμητική, οι αριθμοί έχουν ξεχωριστές ονομασίες μέχρι το δώδεκα και σύνθετες (π.χ. δέκα-τρία) στη συνέχεια, κατάλοιπο υποθέτω του αρχαίου δωδεκαδικού συστήματος. Οι τροχιές των ουράνιων σωμάτων είναι στη πραγματικότητα ελλειψοειδείς όπως σήμερα γνωρίζουμε αλλά οι αρχαίοι θεώρησαν κυκλικές τροχιές και για να αποκατασταθεί η ακρίβεια των μετρήσεων θεωρήθηκε ότι οι πλανήτες κινούνται με διαφορετική ταχύτητα στα διάφορα σημεία της τροχιάς τους. Το αποτέλεσμα είναι το ίδιο και βέβαια η θεώρηση αυτή στηρίζεται στο τι εμείς βλέπουμε από τη γη. Κυκλικές τροχιές λοιπόν που χωρίζονται σε 360 μοίρες. Γιατί όμως ο κύκλος έχει 360 μοίρες; Πιθανότατα επειδή η γη χρειάζεται 365 ημέρες για μια περιφορά γύρω από τον Ήλιο και συνεπώς ο Ήλιος φαίνεται να ολοκληρώνει το ταξίδι του γύρω από τον ζωδιακό κύκλο κάθε 365 ημέρες. Φυσικά δεν μπορούσε να χρησιμοποιηθεί το 365 αφού το σύνολο των μοιρών του κύκλου θα πρέπει να είναι πολλαπλάσιο του 12. Έτσι επιλέχτηκε το 360 που δίνει ακέραιο αριθμό όταν διαιρεθεί με 3, 4, 6, 8 και 12 δίνοντας αντίστοιχα 120, 90, 60, 45 και 30 που είναι οι γωνίες των βασικών τριγώνων της γεωμετρίας και στην αστρολογία αποκαλούνται «όψεις». Όσο για τις πέντε ημέρες που περισσεύουν είναι χαρακτηριστικό ότι στο ημερολόγιο των Μάγια οι πέντε τελευταίες ημέρες του έτους, πέρα από τις 360 θεωρούνταν αποφράδες. Επίσης αξίζει να αναφερθεί ότι ο κύκλος έχει μια κρυφή θα λέγαμε σχέση με τον αριθμό έξι και συνεπώς και τα πολλαπλάσια του. Συγκεκριμένα έξι κύκλοι ίσης ακτίνας μπορούν να εγγραφούν μέσα στη περιφέρεια ενός κύκλου τριπλάσιας ακτίνας και ένας έβδομος ίσος κύκλος τοποθετείται στο κέντρο της περιφέρειας όπως φαίνεται στο σχήμα: Τέλος για τη σχέση του κύκλου με τον αριθμό έξι μπορούμε να αναφέρουμε την εξίσωση του Euler από τον 18^ο αιώνα:

π²/6=1+1/2²+1/3²+…..+1/n².

Με βάση την σχέση αυτή το έξι είναι ο αριθμός που συνδέει το «π», την σταθερά του κύκλου, με το σύνολο των ακεραίων αριθμών, εξισώνοντας το τετράγωνο του «π» με το εξαπλάσιο του αθροίσματος των αντιστρόφων των τετραγώνων των ακεραίων. Έτσι ο κύκλος των 360 μοιρών χωρίστηκε σε δώδεκα ίσα τμήματα των 30 μοιρών ή αλλιώς σε δώδεκα ζώδια. Το κάθε ζώδιο αποτελεί και έναν διαφορετικό συνδυασμό των τεσσάρων στοιχείων της φύσης: Φωτιά, Νερό, Αέρας & Γη με τις τρεις ποιότητες: Παρορμητικότητα, Σταθερότητα & Μεταβλητότητα. Ο συνδυασμός των τριών ποιοτήτων ορίζει το ξεκίνημα, σταθεροποίηση και αλλαγή της κάθε εποχής του έτους, όπου η κάθε εποχή καθορίζεται από τα τέσσερα σημεία που η φαινόμενη τροχιά του ήλιου (εκλειπτική) τέμνει τον ορίζοντα (εαρινή, φθινοπωρινή ισημερία) ή βρίσκεται στη μέγιστη απόσταση ως προς αυτόν (θερινό, χειμερινό ηλιοστάσιο). Τα τέσσερα ζώδια με την ίδια ποιότητα βρίσκονται ανά δύο αντιδιαμετρικά τοποθετημένα στο ζωδιακό κύκλο κι έτσι μιλάμε για τον Παρορμητικό, Σταθερό & Μεταβλητό σταυρό. Αντίθετα τα τρία ζώδια ίδιου στοιχείου βρίσκονται σε γωνία 120 μοιρών μεταξύ τους σχηματίζοντας ισόπλευρα τρίγωνα της Φωτιάς, Γης, Αέρα & Νερού. Σε κάθε ζώδιο ορίστηκε ένας πλανήτης σαν κυβερνήτης. Επειδή κατά την αρχαιότητα και μέχρι την ανακάλυψη των τηλεσκοπιών οι άνθρωποι παρατηρούσαν τον ουρανό με γυμνό μάτι η παραδοσιακή αστρολογία περιλαμβάνει επτά πλανήτες ή για την ακρίβεια πέντε πλανήτες και τα δύο φώτα: Ήλιο και Σελήνη. Έτσι ο κάθε ένας από τους πέντε πλανήτες ήτανκυβερνήτης σε δύο ζώδια θεωρώντας ότι το ένα ζώδιο το κυβερνάει την ημέρα και το άλλο την νύχτα. Ο Ήλιος και η Σελήνη κυβερνούν από ένα ζώδιο αφού ημέρα και νύχτα τα έχουν χωρίσει μεταξύ τους. Σήμερα όμως και μετά την ανακάλυψη των τριών μακρινών πλανητών (Ουρανό, Ποσειδώνα και Πλούτωνα) και αφού ορίστηκαν κυβερνήτες ενός ζωδίου ο καθένας, μόνοι πλανήτες κυβερνήτες δύο ζωδίων έχουν μείνει ο Ερμής και η Αφροδίτη. Ένας πλανήτης στο ζώδιο το οποίο κυβερνάει λέμε ότι βρίσκεται σε κυριαρχία αφού εκεί μπορεί να εκφραστεί ελεύθερα, αντίθετα στο αντιδιαμετρικό ζώδιο βρίσκεται σε αδυναμία αφού κατά κάποιο τρόπο τα χαρακτηριστικά του ζωδίου δεν του ταιριάζουν εμποδίζοντας την έκφραση του. Αντίστοιχα κάθε ένας από τους παραδοσιακούς πλανήτες βρίσκεται σε έξαρση σε ένα ζώδιο και αντίστοιχα σε πτώση στο αντιδιαμετρικό του. Το πώς ορίστηκαν τα ζώδια έξαρσης και πτώσης για τους πλανήτες δεν είναι ξεκάθαρο αφού ακόμα και ο Πτολεμαίος τον 2^ο αιώνα μ.Χ. δίνει αρκετές διαφορετικές εκδοχές για την προέλευσης τους. Οι πλανήτες με τα ζώδια κυριαρχίας, αδυναμίας, έξαρσης και πτώσης καθώς και τα σύμβολα τους φαίνονται στο ακόλουθο σχήμα: Στο σχήμα αυτό και στη στήλη των πλανητών έχει προστεθεί ένα ακόμα ουράνιο σώμα, ο Χείρωνας, που ανακαλύφθηκε σχετικά πολύ πρόσφατα, το 1976, και ενώ η σημασία του για την αστρολογία έχει αναγνωριστεί, ακόμα δεν έχει αποφασισθεί αν θα πρέπει να θεωρηθεί πλανήτης, κομήτης ή αστεροειδής. Επίσης στην ίδια στήλη περιλαμβάνονται δύο σημεία: ο Βόρειος Δεσμός της Σελήνης, η τομή του επιπέδου της κίνησης της Σελήνης με αυτό του Ήλιου και ο Κλήρος της Τύχης (Part of Fortune), ένα σημείο που προκύπτει αλγεβρικά από τη θέση του Ήλιου, της Σελήνης και του Ωροσκόπου. Τη σημασία των σημείων αυτών όπως και όλων των πλανήτων θα έχουμε την ευκαιρία να αναλύσουμε στα άρθρα που θα ακολουθήσουν και καθώς θα εξετάζουμε ένα συγκεκριμένο ωροσκόπιο. Αν οι πλανήτες είναι οι διαφορετικές ενέργειες που καλούμαστε να εκφράσουμε και τα ζώδια είναι οι διαφορετικές φάσεις της ετήσιας περιφοράς της γης γύρω από τον ήλιο που χρωματίζουν την έκφραση των πλανητών, η τρίτη απαραίτητη διάσταση στην αστρολογία είναι οι οίκοι. Οι οίκοι είναι και αυτοί δώδεκα και αποτελούν διαιρέσεις του ουρανού με κέντρο το σημείο για το οποίο γίνεται το ωροσκόπιο. Κάθε οίκος συμβολίζει έναν τομέα της ζωής όπου βιώνουμε την επίδραση των πλανητών / ζωδίων. Έχουν προταθεί πολλά συστήματα υπολογισμού των οίκων και οι αστρολόγοι δεν έχουν καταλήξει σε ένα κοινά αποδεκτό σύστημα. Όλα τα συστήματα συμφωνούν ότι αντιδιαμετρικοί οίκοι (π.χ. ο πρώτος και ο έβδομος) βρίσκονται σε αντίστοιχα αντιδιαμετρικά σημεία της εκλειπτικής. Έτσι αν προσδιορίσουμε την ακμή του πρώτου οίκου (π.χ. 10^η μοίρα του Τοξότη) έχουμε αυτόματα και την ακμή του εβδόμου (10^η μοίρα των Διδύμων). Επίσης κοινό σημείο σε όλα τα συστήματα είναι ότι η διαίρεση σε οίκους ξεκινάει από τον Ωροσκόπο (ASC), το σημείο στην ανατολή που ο ορίζοντας τέμνει την εκλειπτική. Αυτή είναι η ακμή του πρώτου οίκου. Επίσης το σημείο πάνω από τον ορίζοντα που ο μεσημβρινός της γης τέμνει την εκλειπτική είναι το Μεσουράνημα (MC) και στα περισσότερα συστήματα ορίζει την ακμή του δεκάτου οίκου. Οι ακμές του έβδομου και τέταρτου οίκου βρίσκονται όπως είπαμε στα αντιδιαμετρικά σημεία του ζωδιακού ως προς τον πρώτο και δέκατο οίκο αντίστοιχα. Έτσι ορίζονται οι τέσσερις γωνιακοί (angular) οίκοι. Για τον υπολογισμό των ακμών των υπόλοιπων οίκων, στα ωροσκόπια που θα παρουσιαστούν στο site αυτό, θα χρησιμοποιηθεί το σύστημα που είναι το πιο ευρέως αποδεκτό και βασίζεται στην ημερήσια περιστροφής της γης γύρω από τον άξονα της. Έτσι ορίζονται ο δεύτερος, πέμπτος, όγδοος & ενδέκατος οίκος που ονομάζονται «επόμενοι» (succedent) και ο τρίτος, έκτος, ένατος & δωδέκατος οίκος που ονομάζονται «κοινοί» (cadent). Δημήτρης Αντωνιάδης Αρχική Σελίδα | Αστρολογία | Σύμβολα Sabian | Ταρό | Συχνές Ερωτήσεις | Χρήσιμα Links | Επικοινωνία |